De grootouders die niet willen gebaren tegen Ellen omdat de wereld horend is en ze daar moet spreken, want ja “wat als je naar de bakker gaat?” Hoe vaak heb ik dat argument ook al niet moeten horen! “De bakker” is het klassieke voorbeeld dat veel horenden aanhalen als reden waarom dove kinderen moeten leren spreken. Ik zeg zeker niet dat we dat alle dove kinderen zouden moeten ontzeggen, maar gebruik dan tenminste zinvolle argumenten voor dat leren spreken. En blok de communicatie met je kleinkind niet bewust af.

De meisjes die “patat” gaan bestellen en de communicatie die hoewel hartelijk, ook van de kant van de horende man, toch niet helemaal vlot loopt. Ellen die een briefje heeft waar alles opstaat, een briefje dat ze makkelijk kan afgeven, maar toch haar stem gebruikt om de bestelling te doen. De sarcastische opmerking van de vrouw naast Myrthe wanneer die een bonnetje vraagt – maar ook haar hulp met “vertalen” naar de man achter de toog toe.

De schoolkinderen die zelf zeggen “volgens de wet” moet jij naar een slechthorendenschool, en jij naar een dovenschool en goed weten wat het verschil daartussen is. De moeder van Ellen die benadrukt dat zij doof is, gebarentaal “nodig heeft” en dus niet naar een slechthorendenschool kan (waardoor ze van haar beste vriendin gescheiden zou worden).

Ellen’s vader die haar voorzichtig probeert uit te leggen wat het betekent om naar een horende school te gaan, “je bent daar alleen”, “daar heb je geen vrienden”, terwijl hij ook weet dat het voor haar qua opleidingskansen veel zal uitmaken. Haar verdere leven zelfs. Ellen die zegt dat ze het wil doen om “met horenden te kunnen omgaan later”. En antwoordt dat ze het kotsbeu is dat het thuis altijd over school gaat en dat ze zich gewoon wil ontspannen. De twee broers die daar bij zitten. Zouden die begrijpen waarover het gaat? Op wat voor school zou de oudste zitten? Wat denkt hij op dat moment?

De horende school die haar niet aanvaardt. Wel haar, maar niet haar tolk. Huh?

De welkomstdag op de slechthorendenschool. Hoe ze één hand van het kind vasthouden terwijl ze zich voorstellen. De leerkracht die op een vraag van Ellen of ze gebarentaal gebruiken in de klas, antwoordt dat ze dat niet doen. En het hardst van al: de camera die Ellen volgt wanneer ze daarna langzaam terug op haar stoel zakt en haar gezichtsuitdrukking verandert.

Nee, ik was er even niet goed van.

Ik heb echter wel een aantal bedenkingen bij de manier waarop het symposium georganiseerd werd, en de inhoud ervan. Zo was het een gemiste kans dat er geen enkele lezing of getuigenis in VGT was. Ook werd er teveel gefocust op de technische aspecten van GON-begeleiding (uren, eenheden, budgetten) en te weinig op de kwaliteit ervan, en op het feit dat bijvoorbeeld maar een kleine minderheid van de GON-begeleiders VGT kent. (Is die VGT-vaardigheid voor VLOK-CI nog een prioriteit?) Dove kinderen werden bovendien op geen enkel moment “doof” genoemd, maar “kinderen met een auditieve beperking”.

Het is onmogelijk om hier een heel verslag te doen van het symposium, maar ik wil er twee dingen uithalen die mij bijgebleven zijn: de oordopjes, en de lezing van Leo De Raeve.

’s Ochtends bij het binnenkomen kregen we naast een map ook twee oordopjes. Ik vond dat vreemd. “Misschien gaan ze iedereen vragen die de hele dag in te houden om beter te kunnen focussen op de VGT,” dacht ik nog, voor de grap. Mis. Bij aanvang van het symposium werd aan iedereen gevraagd om die oordopjes in te doen. Eén van de mensen van VLOK-CI begon op het podium het congres in te leiden. De tolk VGT mocht niks meer doen. Daar zaten we dan, ook de dove aanwezigen. Ik begrijp de idee, maar als ze denken hiermee de ervaring van een doof kind in het horend onderwijs voor te stellen, dan zitten ze er volgens mij toch ver naast. Bovendien: ik ben zo meer dan tien jaar naar school en unief geweest, en ik voelde me helemaal niet aangesproken. Maar het was nog niet gedaan.

Eén van de hoofdlezingen werd gegeven door Leo De Raeve. Het was mij niet duidelijk of hij sprak namens het KIDS of namens zijn zogezegd onafhankelijk informatiecentrum ONICI. De Raeve heeft immers in het verleden al bewezen niet altijd de meest objectieve conclusies te trekken, dus ik volg zijn lezingen met een kritisch oog. Dat is niet altijd makkelijk, omdat hij zijn publiek vaak overweldigt met cijfers en verwijzingen naar onderzoeken allerhande waar het CI meestal voordelig uitkomt. Als je geen enkele wetenschappelijke achtergrond hebt, dan neem je alles wat hij zegt makkelijk voor waar aan. Maar zijn discours vertoont vaak gaten, onvolledigheden en subjectieve conclusies. Een kleine selectie:

De Raeve verwees naar uitspraken van enkele “vooraanstaande dovenpedagogen” zoals Meyer & Leigh (2010):

For the first time in deaf education history, spoken language has become accessible as the first language for many, arguably the vast majority of profoundly deaf children.

Ik vraag mij af wat het dovenonderwijs dan al de voorgaande jaren, zelfs decennia, gedaan heeft. “Yeah, gesproken taal wordt eindelijk toegankelijk als de eerste taal van dove kinderen, nu kunnen we beginnen met ons werk!” De ganse periode sinds 1880 was voorbereiding ofzo? Generaties dove mensen zonder onderwijs die naam waardig? (Wie gelooft die mensen nog?)

De Raeve verwees verder naar de Nederlandse pedagoog Knoors, die vaststelt (verwijzend naar Marschark) dat er op dit moment onvoldoende bewijs is om daadwerkelijk uitspraken te doen over de effecten van bilinguaal onderwijs. “We hebben geen bewijs dat het werkt”, met andere woorden. Voorstel van De Raeve: dat we dan maar eens moeten gaan nadenken of er geen manier is om dove kinderen VGT als tweede of derde taal aan te bieden, bijvoorbeeld op woensdagnamiddag naar de dovenschool gaan om wat VGT te leren. Als dat voorstel er zou komen, dan zou dat het enige moment zijn waarop dove kinderen nog in contact komen met VGT. Want volgens De Raeve hebben horende ouders geen tijd om VGT te leren. Dat diezelfde ouders helemaal geen kansen krijgen om VGT te leren, dat laat hij compleet buiten beschouwing. Ouders hebben in Vlaanderen immers geen recht op verlof om VGT te leren (zoals in sommige Scandinavische landen), er zijn hier geen cursussen VGT op maat van ouders en veel ouders zijn door de medische wereld sowieso al gebrainwasht en ongeïnformeerd over VGT.

Met betrekking tot GON-begeleiding zei hij dat we eigenlijk weinig weten over “onze dove populatie” dove en slechthorende kinderen in het gewoon onderwijs. Hij verwees naar het onderzoek van Smessaert over het zeer lage welbevinden van dove leerlingen in het horend onderwijs. “Dit geldt inderdaad”, zo zei hij, “voor de 12 dove jongeren die werden bevraagd: 1 CI, 7 hoorapparaten, 4 geen apparaten; 4 kinderen van dove ouders en allen geïntegreerd na de lagere school”. Wat hij eigenlijk bedoelde: tja er heeft er maar eentje een CI en er komen er dan nog 4 van dove ouders en ze zijn niet vroeg geïntegreerd dus ja, geen verrassing dat die zich slecht voelen op een horende school. “We kunnen geen uitspraken doen over hoe het met AL onze kinderen is”, volgens hem, en voor de volledigheid vermeldde hij nog even dat, na verspreiding van het onderzoek van Smessaert, verschillende ouders van dove kinderen naar hem mailden: “onze kinderen voelen zich wél goed op school!” Die mails vormen dan plots wel een representatief staal van de dove leerlingen? Het is waar dat het onderzoek van Smessaert geen uitspraken doet over alle dove leerlingen. Maar al wel zeker over die 12, en het zou onethisch zijn niets te doen en te wachten in de hoop dat CI het beter doet of tot gesproken taal toegankelijk wordt, zoals het dovenonderwijs gedaan heeft.

Tijdens de pauze was ik getuige van een horende moeder van een doof kind die toestapte op de raadgever van de minister van Onderwijs. Ze vertelde dat haar dochter in de lagere school depressief was geweest omdat ze niet doof mocht zijn, omdat ze elke schooldag moest proberen zich zoveel mogelijk aan te passen naar horende normen, en daardoor crashte. “Dan mag je daar al de tolken en GON-begeleiders opzetten die je wilt, dat zal niks helpen”, zei ze. En dat is zo.Tolken en GON-begeleiders zijn op een bepaalde manier ook bliksemafleiders voor het echte probleem: dat er in Vlaanderen geen enkele onderwijsvorm is (binnen het gewoon onderwijs) waar dove kinderen doof mogen zijn.

Nu, zoveel jaren later, lees ik voor mijn onderzoek nog altijd over schrijnende situaties binnen het dovenonderwijs. Ik moest terugdenken aan die tijd, en vond een verslag terug van een discussie die ik had met mijn stagebegeleidster. Omdat er zo’n taboe rust op alles wat er binnen de muren van dovenscholen gebeurt en omdat dat maar eens gedaan moet zijn, post ik ze hier (in verkorte vorm):

“De leerkrachten voelen zich bekeken en bedreigd dat jij komt observeren voor communicatie. Je komt niet open over. Ze vinden het raar dat jij je stem niet gebruikt. Als orthopedagoge wordt er van je verwacht dat je open bent. Ik weet dat het een gevoelig onderwerp is, maar je kan toch een beetje inspanning doen voor de leerkrachten, en je stem gebruiken?”

Ik vertel haar dat hoewel ik niet akkoord ben met het onderwijssysteem, toch probeer zo objectief mogelijk te observeren. Dat ik niet begrijp waarom leerkrachten zich bedreigd voelen, want al wat ik doe in hun klas is schrijven en zwijgen.

“Ja maar ze vinden dat je niet open bent. En als stagiaire wordt er van jou verwacht dat je je aanpast.”

Ik probeer haar duidelijk te maken dat als ik in de leraarskamer babbel met een leerkracht in VGT, het na 5 minuten voor hen al te veel moeite is. Ze brengen hun oor zo dicht mogelijk bij mijn mond om elk gefluister op te vangen, of wijzen gewoon naar hun oor met een vragende uitdrukking op hun gezicht. Ik word bijna afgesnauwd door een logopediste (terwijl er een leerling bij is): “hebt gij geen stem ofzo?” Wie is hier niet open?

“Ja, ik begrijp je standpunt als Doof persoon, maar als stagiaire begrijp ik je niet. Een stagiaire moet altijd aanpassen.”

“Je hebt hier toevallig te maken met een dove stagiaire. Je kan de twee niet los van elkaar zien.”

“Ja, maar als je later echt werkt als orthopedagoge, dan is dat anders.”

“Ja? En wat moet ik dan doen? Kan ik dan wél zelf kiezen of ik stem geef of niet? Dat jullie twee talen door elkaar mengen, goed, maar ik niet.”

“Ja, dat is waar, maar euhm…”

“Veel leerlingen hebben hier een CI. Prima voor de leerkrachten, dan moeten zij niet teveel inspanning doen. Maar kunnen jullie dan ook respect opbrengen voor doven die een andere mening hebben? En op een dovenschool mag je toch verwachten dat je je verstaanbaar kan maken in VGT?”

“Ja, ik voel toch dat dit een probleem is voor de leerkrachten. Ze zijn het mij niet expliciet komen zeggen, maar ik voel het duidelijk aan. Er is een afstand gecreëerd tussen jou en de leerkrachten. Misschien moet je, om hun vertrouwen te winnen, na hun les eens een losse babbel met hen doen.”

Ik zeg haar opnieuw hoe de “losse babbels” met de leerkrachten meestal aflopen.

“Dat begrijp ik ja. Maar ik zou je toch willen vragen om eens na te denken, en misschien volgende week je stem te gebruiken. Anders gaat het hier een moeilijke stage worden voor jou.”

Ze hebben mij nadien ook nog gezegd dat ik, als ik mij zo bleef “opstellen”, op geen enkele dovenschool als orthopedagoge zou kunnen werken “alleen in Kasterlinden”. Sommige leerkrachten vroegen me zelfs: “Héb jij wel een stem? Dat moet toch wel zeker als je op de universiteit orthopedagogiek studeert.” (!)

Ik heb later nooit als orthopedagoge gewerkt. Niet omdat ik dat niet zou kunnen of niet zou mogen, maar omdat ik het zelf niet wilde. Het ligt me niet en als ik zou moeten werken in een systeem zoals dat van de meeste dovenscholen, ik zou het geen maand volhouden (twee weken kregen mij al bijna kapot). Ik heb heel veel respect voor de dove leerkrachten, opvoeders en klasassistenten die wel volhouden omdat het voor de kinderen zo belangrijk is. Zij doen ongelooflijk werk en krijgen daar weinig erkenning voor. Ik heb evenveel respect voor de dove leerkrachten die het probeerden, maar het niet uithielden en beseften dat ze hun tijd beter  konden gebruiken.

Ik ben sindsdien in die school nooit meer teruggeweest. Laat ons hopen dat de situatie verbeterd is. Al is dat volgens mij ijdele hoop.

Op de vraag waar dove kinderen gebarentaal leren krijg je bijna altijd als antwoord: “op school zeker?” of “van hun ouders?”. Dat is een heel normaal antwoord, of dat zou het toch moeten zijn. Want verbijsterend genoeg is de realiteit heel anders. In de eerste schoolmaand van 2011 dringen deze vragen zich opnieuw op: waarom krijgen de meeste dove kinderen (nog steeds) geen les in Vlaamse Gebarentaal (VGT)? En waar leren ze die taal dan wel?

90% tot 95% van de dove kinderen heeft horende ouders die op het moment dat hun baby geboren wordt in de meeste gevallen geen VGT kennen. Ziedaar al het enorme belang van een vroeg aanbod VGT voor ouders en kind, en zeker op school. Ironisch genoeg moeten dove kinderen in bijna alle gevallen les volgen in het gesproken Nederlands, dat voor hen niet of moeilijk toegankelijk is. De wereld op z’n kop, zegt u?

Er zijn alvast heel wat ouders van dove kinderen het met u eens. De enige school voor buitengewoon onderwijs waar dove kinderen les krijgen in VGT is in de rand van Brussel en is door de afstand voor veel ouders geen haalbare kaart. Bovendien is het niveau in deze scholen niet hetzelfde als dat van het gewoon basisonderwijs. Steeds meer ouders sturen hun kind dan ook naar een gewone basisschool. Maar ook daar wordt geen lesgegeven in VGT en dove kinderen zijn er vaak helemaal alleen. Ze moeten zwemmen of verzuipen. En veel dove kinderen verzuipen er.

Met uitzondering van die ene school is er in het Nederlandse taalgebied dus geen enkele basisschool toegankelijk voor dove kinderen. De Vlaamse overheid grijpt niet in en kiest ervoor om in plaats van het systeem, de kinderen aan te passen. Dit gebeurt door een machtig medisch discours dat dove kinderen “normaal” wil maken en dat zich nu ook gesteund ziet door technologische evoluties zoals het cochleair implantaat.

Het verbaast u misschien dat er weinig opstand komt tegen deze situatie. De invloed van de Dovengemeenschap is echter klein en fragmentarisch. Ze werd als minderheidsgroep meer dan 120 jaar lang onderdrukt door haar o.a. het recht op onderwijs in VGT te ontzeggen. Hierdoor daalde het opleidingsniveau en werden dove mensen kleingehouden. Daardoor kwam er niemand in opstand (of althans niet in het openbaar). Maar er zijn nog andere redenen voor het “succes” van dit normalisatiediscours. Horende ouders worden bij de geboorte van hun kind niet geïnformeerd over het belang van VGT, zelfs afgeraden om de taal te leren. Het advies van de medische professionals komt er meestal al voor zij goed en wel beseffen dat hun kindje doof is, en ze gaan er dan ook meestal zonder enig besef in mee. Dove ouders zijn mondiger geworden de laatste jaren maar toch zijn ook zij vaak nog – door de jarenlange onderdrukking en het algemene lage opleidingsniveau – makkelijk vatbaar voor deze medische beïnvloeding.

U als lezer bent niet op de hoogte van wat er gebeurt in het “dovenonderwijs” en u gaat er dus terecht vanuit dat als u dove kinderen ziet gebaren, ze dat wel op school geleerd zullen hebben. Maak u geen illusies: het is eerder “ondanks” dan “dankzij” de meeste dovenscholen en het overheidsbeleid dat dove kinderen nog VGT leren (maar helaas pas wanneer ze ouder zijn). Omdat die taal voor hen is als ademen. Levensnoodzakelijk. Het is de taal waarin ze zich het beste kunnen uitdrukken, en die voor hen 100% begrijpbaar is. Dat net die taal hen al van bij de geboorte én gedurende hun hele onderwijsloopbaan ontzegd wordt, is niet alleen fout. Het is misdadig.

Hoe kan de Vlaamse overheid VGT erkennen, wanneer ze op hetzelfde moment toestemt met of althans niet ingaat tegen de professionals die ouders van dove kinderen afraden om VGT te leren? Wanneer die ouders zich bijna verplicht voelen een CI te kiezen voor hun kind bij gebrek aan volwaardige onderwijsalternatieven?

Ook de Dovengemeenschap moet in eigen boezem kijken: het advies dat een CI ok is “als het maar samengaat met gebarentaal” was strategisch geen verstandige zet. Ten eerste weten we al lang dat dit advies door 95% van de medische professionals aan hun laars gelapt wordt. VGT wordt pas als “oplossing” voorgesteld wanneer men inziet dat het CI niet zo goed werkt als men gewenst had. Ten tweede is het absurd om een chirurgische ingreep en een taal met elkaar te gaan vergelijken. Het CI is een optie voor een kind. Zoals je een optie kan kiezen bij een bepaald automodel en daardoor de rijervaring makkelijker of veiliger maakt. Een autostuur wordt niet aangeboden als optie, net zomin als VGT een optie is of mag zijn. VGT is een geboorterecht. Voor elk doof kind, ook die kinderen met CI. En het is aan de Vlaamse overheid om structuren op te zetten die dove kinderen dit geboorterecht garanderen.

De conceptnota talenbeleid van minister van Onderwijs Pascal Smet die deze zomer door de Vlaamse Regering goedgekeurd wordt, is een begin. De nota erkent dat tweetalig onderwijs een belangrijke meerwaarde kan betekenen in de academische en socio-emotionele ontwikkeling van dove kinderen, en dat er prioritair werk gemaakt moet worden van taalverwerving (eerst VGT en daar bovenop Nederlands), vooral binnen specifiek “dovenonderwijs”. Een taalbad dus; niet zwemmen of verzuipen. Het zou logisch zijn moest dit uitgewerkt kunnen worden binnen het gewoon onderwijs. Als een VGT-talige basisschool met het accent op een brede algemene vorming en totale persoonlijkheidsontwikkeling, vertrekkend vanuit visualiteit én tweetaligheid (VGT en geschreven Nederlands). Uiteraard moet ook het gesproken Nederlands als optie aangeboden worden wanneer ouders dat wensen en het haalbaar is voor het kind. Maar dit mag niet ten koste gaan van de verwerving van VGT en geschreven Nederlands, en evenmin ten koste van de algemene kennis – zoals helaas nog steeds het geval is.

Today, the Flemish government was sentenced for the second time in two years for discrimination of deaf students in secondary education. The government is guilty of refusal of reasonable accommodations for deaf students (in the form of enough interpreting hours) – a legal form of discrimination. With this sentence, the Court of Appeal has reaffirmed the 2009 sentence of the first Court in Ghent.

The case was submitted in 2009 by four deaf parents of deaf children, supported by the Flemish Deaf Association Fevlado. They were assisted by the Brussels law firm Stibbe, which has taken on this case on a pro bono basis.

In August 2009, the Flemish government entered an appeal against this sentence not because they thought the parents’ demands were unreasonable, or more interpreting hours were not within their budgetary possibilities (at least they didn’t say that officially), but because, so they said, “there were not enough interpreters” to provide more interpreting hours. This was their claim in 2009, and they repeated the very same argument in 2011, in Higher Appeal.

The judge in Higher Appeal could see right through it and did not follow their argument. The court clearly states that the Flemish government’s position of suggesting that the “shortage” of interpreters is an external reality outside their sphere of influence is nonsense and that in reality, the cause of the so-called “shortage” lies with the Flemish government itself. Indeed, there effectively are enough people with an interpreter qualification in Flanders (about 282 certified interpreters). The problem is they have troubles to effectively work as interpreters in education because of job insecurity (low amount of interpreting hours funded by the government), the by the government enforced “self-employed” statute, the low wage and the administrative overregulation. Add to this the fact that many interpreters are women who also have to cope with the combination work-family, and that the training does not fully equip them to learn how to make the best out of their “self-employed” status, and you get the full picture.

It will be interesting to see the reaction of the BVGT (the Flemish interpreter association), since this is a crucial case for them and their profession, right at the heart of their interests (higher wage, better working conditions, more job security).

The government also stated that if the three students concerned would receive more interpreting hours, the other deaf students would be victims of this. This was also refuted by the judge, stating that the government need to provide equal treatment of persons with an equal “handicap” and that the mere supposition that because of this more students would be entitled to more interpreting hours, does not mean this would be an unreasonable accommodation.

The judge also stated that this case is first of all a case of social justice, and that the government also needs to be aware that the costs now (when providing deaf students truly equal access to education) are nothing compared to the costs in the long term when they maintain the status-quo: low-educated and/or unemployed deaf adults, deaf adults with mental health problems, and, as a result of this: deaf adults living on social security and other allowances.

It is also equally important to realise that Flemish deaf students, if they want to obtain a diploma which allows them to enter higher education, have no other choice than to go to a mainstream school. There is no alternative. That the Flemish government does not offer these students any other choice (e.g. sign language medium secondary education) is one thing, but that they force deaf studens to sit in a classroom where most of the time they don’t have a clue what’s going on, is criminal. According to Tove Skutnabb-Kangas, such a situation where the language of instruction is incomprehensible, even amounts to no education at all.

With this sentence, the judge in higher appeal has firmly reminded the Flemish government of the engagement they undertook when ratifying the UN Convention on the Rights of Persons with Disabilities in July 2009. Although the case was primarily based on the Flemish decree on Equal opportunities and Equal treatment, which was adopted in 2008, this is also a case where the UNCRPD, although a “disability convention”, offers a pathway for social and language justice for deaf people.

The struggle of the Flemish Deaf Association for equal access to secondary and higher education for deaf children and students has hopefully reached an end. It is only one of the many battles the association needs to fight to change policy linked to Deaf education. Let’s hope this case is a precedent and deaf students can finally access secondary education through their mother tongue.

Maybe Pascal Smet, the Flemish minister of Education, needs to make some time to listen to the wise words of the American abolitionist and statesman Frederick Douglass: “It is easier to build strong children than to repair broken men.”

Vandaag werden de inschrijvingen voor de tweede Deafhoodcursus geopend, samen met een mooie reportage met indrukken uit de eerste Deafhoodcursus, waarvan nu vrijdag de laatste les doorgaat. Als het net zo gaat als vorig jaar, zit de cursus waarschijnlijk weer op één week tijd vol, en is er zelfs een wachtlijst. Dat toont nog maar eens aan dat de nood aan dit soort cursussen heel groot is.

Ik werk ondertussen niet meer voor Fevlado-Diversus, maar ik heb van in het begin de grote lijnen voor de cursus mee uitgestippeld en gaf ook een aantal lessen zelf, samen met Annelies (wij zien er in die reportage trouwens precies uit als een tweeling, met die bloesjes en identieke zwarte golfjes). Ik heb elke les gezien, heb de cursisten zien veranderen. Dat alleen al was fantastisch om mee te maken.

Er blijven mij heel wat dingen bij van de cursus en ik ben van plan om die binnenkort op te schrijven in een tekst samen met interviews met enkele cursisten over wat de cursus voor hen betekend heeft, maar hier al twee dingen die ik niet snel meer vergeet.

- Net aan het begin van de eerste les kwam één van de oudere deelnemers mij vragen waar de horende lesgevers en de tolken waren. Ik zei: “die zijn er niet, we zijn hier allemaal doof inclusief de lesgevers”. Dat kon ze niet makkelijk geloven. Dove lesgevers? Eén van de krachtigste dingen van de cursus was dan ook: dove mensen die dove mensen lesgeven. Het is niet makkelijk om de kracht te beschrijven die daarvan uitgaat. Maar ze is aanwezig op een heel indrukwekkende manier.
- Tijdens de les VGT vroeg de docent aan de groep (op dat moment 20 mensen aanwezig tussen de 20 en de 55 jaar, ongeveer) wie van hen reeds van toen ze een baby waren of reeds heel vroeg, VGT aangeboden kregen. Buiten de ene deelnemer met dove ouders stak niemand zijn hand op. En wat me het meest shockeerde was dat iedereen dat normaal leek te vinden! Iedereen heeft voor VGT moeten vechten, het was voor niemand een recht. De oudere generatie had het geluk op een dovenschool terecht te komen waar ze op de speelplaats VGT konden meepikken (en zelfs dat niet altijd want de “gebarenmakers” werden vaak afgezonderd van de “orale kinderen”). De jongere generatie ging vaak naar een horende school en van hen werd (nog steeds) gedacht dat ze blijkbaar VGT wel “vanzelf” zouden leren. Niet dus.

Opvallend hoeveel verhalen dezelfde zijn en blijven, ongeacht iemands leeftijd. Twee generaties die bijna allemaal zijn opgegroeid zonder VGT – met alle gevolgen vandien. De meeste dovenscholen lijken er jammer genoeg geen les uit geleerd te hebben en de toekomst belooft niet veel goeds, met 80% van de dove kinderen die reeds vroeg geïmplanteerd worden.

Maar om met een positieve noot te eindigen: de cursus is geslaagd in die zin dat de cursisten dit nu beseffen, dat ze hun eigen leven en wat daarin gebeurt (en niet) kunnen begrijpen, dat kunnen plaatsen in een groter kader. Door het verleden te begrijpen, beter kunnen omgaan met wat er nu gebeurt, en de toekomst kunnen veranderen in positieve zin. Ik ben benieuwd.

“Nu pas?”, zegt u. Tja, de andere dove gediplomeerde leerkrachten zijn op dit moment niet actief in het onderwijs. En één leerkracht mocht in een bepaalde school niet alleen voor de klas staan (enkel met een horende leerkracht erbij), ondanks diploma. Maar nu hebben we dus de eerste leerkracht met een eigen klas. Hopelijk mogen er nog veel volgen.

Er was een korte reportage te zien op Karrewiet; je kan die nog steeds online bekijken (uitzending van 16 september). Ook op het VTM nieuws kwam het aan bod: dat kan je hier zien (op het einde van het nieuwsbericht).

Toch jammer dat we nog geen eigen Dove media hebben om over zo’n belangrijke dingen veel uitgebreider te berichten dan nu het geval is, en dat we afhankelijk zijn van de korte reportages van horende media. Maar zeker en vast positief dat het aan bod kwam en een pluim voor de ploeg van Kasterlinden om de media aan te trekken!

En natuurlijk een dikke proficiat voor Sara zelf. Hopelijk zal ze een voorbeeld zijn voor veel andere dove jongeren.

In 2008 organiseert Kasterlinden trouwens samen met de VUB een congres over 10 jaar bilinguaal-bicultureel dovenonderwijs in Vlaanderen. Kruis 17 en 18 oktober 2008 aan in uw agenda. Het congres vindt plaats in Brussel. De website zal weldra online gaan.