De film is opgenomen op één weekend tijd, wat op zich een prestatie van jewelste is. Zeker gezien het een opleiding was, en iedereen als oefening élke take moest doen (later hebben Sven en ik dan beslist wie er uiteindelijk in welk deel zou terecht komen). Als producer moest ik ervoor zorgen dat alles binnen de tijd opgenomen was. Dat betekent mensen opjagen, opjagen, en nog eens opjagen. Tot ik bijna genoeg kreeg van mezelf. Ik jaag niet graag mensen op. Clive Mason was als regisseur bijzonder professioneel en zei ons steeds “time is money”: als de film zondagavond niet af is, hebben we een probleem. In de laatste uren moest ik streng zijn: doorwerken, doorwerken, en mensen maar één take gunnen. Dat was even slikken. Maar iedereen bleef goedgezind en gemotiveerd. We waren een goed team.

De ontlading was dan ook heel groot toen zondagavond alles toch opgenomen bleek te zijn. Even was er paniek omdat we dachten dat een bepaald deel niet scherp opgenomen was, maar dat bleek nadien vals alarm te zijn. Gelukkig.

Daarna was het twee maanden spannend wachten terwijl ik met Sven (de zaakvoerder van SignFuse) lange uren (en Sven alleen nog véél langer) voor zijn gigantische Apple-pc zat om de hele boel in elkaar te steken. Het was een fijne samenwerking, waar ik ook veel van geleerd heb.

Vandaag, met de vierde verjaardag van de erkenning van VGT, werd deze film verspreid. We mogen er trots op zijn. Eén dove persoon kwam mij vandaag bijna in tranen vertellen dat hij zo genoten had van de film, dat hij er kippenvel van kreeg. Ook de andere reacties waren heel positief, en op facebook is de film een hit.

De film is niet alleen leuk om naar te kijken, hij is ook politiek belangrijk. Eén dove persoon kwam mij vandaag vragen wat Serge Vlerick daar deed naast die man van het ministerie van Cultuur, die iets vertelde in gesproken Nederlands. “Serge tolkt”, antwoordde ik. “Maar hoe kan dat dan??”, was de reactie, “hoe kan die nu horen wat er gezegd wordt?” Niet horen, maar zien. Via de autocue.
Een andere, jongere dove persoon had onmiddellijk begrepen wat de bedoeling was, maar zei dat hij zo genoot van die dove tolk. Dat het zo natuurlijk voelde, zo gewoon, zo makkelijk om te begrijpen.
Dove mensen kunnen dus tolkwerk doen in de media (ook op televisie), via een autocue en als het live is via het spiegeltolken van een horende tolk (die buiten beeld blijft). Die mentaliteitsverandering is vandaag, met de verspreiding van de film, in gang gezet. En dat is iets wat Fevlado met de film ook wou bereiken: dove tolken in de media, en samenwerking tussen dove en horende tolken.

Mijn grote dank aan iedereen die meegewerkt heeft om deze film te realiseren en … VGT leeft!!

Film te bekijken op www.fevlado.be en weldra ook op YouTube.

Vorige week toch bijna gestopt met kijken, het werd me af en toe wat te veel om te zien hoe het Jef verging in die groep. Drie weken lang optrekken met zo’n groep waar niemand gebaart, je fysiek alles moet geven en de camera er altijd bovenop zit: ik denk dat ik gek zou worden. Ik blijf het ook moeilijk hebben met dat “alle gehandicapten samen”-idee. In De Standaard zeiden ze nadien dat, ondanks de zware fysieke beproeving voor sommigen, het Jef was die het meest had afgezien van allemaal. En dat was een correcte observatie denk ik.

Toch verdienen de programmamakers alle lof. Het programma zit erg goed in elkaar en de tussenkomsten van “BV” Lieve Blancquaert zijn juist gedoseerd (haar foto’s zijn trouwens schitterend). Het format van het programma is natuurlijk zo dat er erg gefocust wordt op de handicap zelf, dat kan bijna niet anders door de fysieke uitdaging en het groepsaspect. Maar anderzijds wordt er tijd genoeg genomen om ook gesprekken te voeren met de deelnemers, erachter te komen hoe zij het leven zien. Jef filmden ze in de dovenclub in Gent, bij hem thuis, spelend met zijn kleinkinderen, bij hem op het werk.

Wat me bijblijft van de tweede aflevering was het interview met Sam, de man zonder armen en benen. Hij vond zijn armstompjes “super” en zou nee zeggen tegen een pilletje waarmee hij er weer net zou kunnen uitzien als anderen. Dat ze niet te beroerd zijn om dat te tonen, dat vind ik knap.

Wat het programma interessant maakt is dat iedereen een schakel is in de groep, de ene al belangrijker dan de andere. Zonder Jef waren ze nooit geraakt waar ze nu zijn omdat hij fysiek (en ook mentaal) erg sterk is. En wie slaagt erin communiceren met de locals die enkel Spaans kunnen? Ja, u raadt het. De anderen stonden erbij en keken ernaar. De hele groep gered van acute diarree!

Kijk ook naar het interview met Jef op de website van Fevlado.

Coming Out, de winnende film, kan je hier bekijken.

Ik heb zelf geen interesse, maar ik was wel nieuwsgierig hoe het kwam dat ze nog geen dove kandidaten gevonden hadden. Dus ik mailde hen eens. Ik vertelde er ook bij dat er misschien dove mensen waren die zich niet echt konden vinden in het idee van “laten we eens iets doen met alle gehandicapten samen”. Met alle respect, maar ik vind het ook vaak vervelend dat men dove mensen op één hoop gooit met blinde mensen, rolstoelgebruikers, mensen zonder arm of been, mensen met een verlamming, … Ik zei dat er dove mensen zijn die zich niet zien als mensen met een handicap en dat die misschien wat afgeschrikt werden door woorden als “andersvaliden” en “mensen met een sensoriële handicap”.

Gisteren verspreidden ze opnieuw een oproep, en kreeg ik weer een mail.

“Beste,

In samenwerking met de vrt en Marc Herremans zijn we bezig met een nieuw
programma voor één. We zijn op zoek naar andershorigen die het avontuur
van hun leven willen beleven.”

“Andershorigen”. Grappig. Vanaf nu zijn we dus niet meer doof, maar gewoon “andershorend”.

Ze hebben toch hun best gedaan. Zo staat er in de begeleidende tekst ook:

Het is niet de bedoeling om jullie over dezelfde kam te scheren of te bestempelen, het
gaat over hét moment om duidelijk te maken wie jullie zijn… niet anders dan een ander.

Tof dat ze ook een dove persoon meewillen op expeditie, maar jammer dat het weer in zo’n sfeertje gebeurt van “we gaan eens laten zien dat we ondanks onze handicap toch heel wat kunnen”. Marc Herremans is daar ook wel erg mee bezig. Met alle respect trouwens. Maar ik blijf er altijd een dubbel gevoel over hebben. In ieder geval, ben benieuwd wie het zal worden.

Voor wie interesse heeft: inschrijvingsformulier vind je hier. (Vergeet niet er een foto bij te steken waarop zichtbaar is dat je doof bent. Huh?)

Ik hoop dat er een serieuze afvaardiging uit Vlaanderen zal zijn – Amsterdam is vlakbij!

November is trouwens filmmaand. Buiten Deaf in the Picture is er ook nog een Deaf Film Festival geweest in Duitsland, op 23 november is er Deaffest in Wolverhampton (UK) en op 30 november is er nog het Dövfilmfestival in Zweden.

“What’s going on?”

(fluisterend): “He’s able-bodied…”

Schitterend.

Doet me een beetje denken aan dit filmpje van een tijd geleden.

Op zoek gaan naar de nieuwe website heeft nog geen zin: die wordt pas gelanceerd op 22 september.

Ook de flyers zijn ondertussen af. Vrijwilligers die zin hebben om hun steentje bij te dragen en een deel van de 20.000 folders uit te delen in één van de grote treinstations in Vlaanderen: meld u!

Aan de nieuwe website wordt op dit moment nog keihard doorgewerkt.

Het resultaat van dit alles zal voorgesteld worden op WDD om 14u00, en wel door minister Anciaux himself. Kijk hier voor het programma.