De bel gaat. Ik doe de deur open en het eerste wat ze vragen is “bent u doof”? Een seconde nadat ik “ja” geantwoord heb, besef ik dat ik beter “nee” gezegd had.

De man en vrouw spellen hun naam, tonen hun naamgebaar, en de vrouw steekt van wal. “Wij zijn horend en hebben gebarentaal geleerd speciaal om dove mensen te bezoeken.”

“Zie je niet elke dag op het televisienieuws veel problemen? Er zijn overal problemen, mensen die we graag zien, sterven. Hoe komt dat? Mensen kunnen die problemen niet meer oplossen, hoe denk je dat wij die kunnen oplossen?”

Ik toon vaag dat ik geen zin heb in die discussie, maar de vrouw geeft niet op.

“Wij willen graag het antwoord van God weten. God heeft beloofd dat hij ons zal redden. Wat we nu meemaken zijn De Laatste Dagen, daarna zal God alles oplossen.”

Ze laat me een stuk uit de Bijbel lezen waarin Gods belofte zogezegd bevestigd wordt. Ik krijg een bijbelles en foldertjes, en voel mij met de minuut ongemakkelijker. De buren aan de overkant kijken niet-begrijpend toe.

“U wilt toch graag gelukkig zijn?”

Ik zeg dat ik heel gelukkig ben, bedankt.

“Ja dat zien we wel, maar als u later kinderen hebt wilt u toch ook wel dat zij gelukkig worden? Bent u niet geïnteresseerd?”

Ik zeg dat ik niet gelovig ben en vriendelijk bedankt, maar mijn nieuwsgierigheid haalt het toch. Hoe hebben ze mij gevonden? Vanwaar halen ze mijn adres? Ze hebben er net mijn huis uitgekozen.

“Oh, van de groep”, zegt ze. “Wij gaan elke week naar Vilvoorde om gebaren te leren. De groep geeft ons adressen van doven. Wij zijn van de getuigen van Jehova. Jehova is God.”

Ik zeg hen vriendelijk gedag en doe de deur dicht.

Het bevalt me niet dat “de groep” in Vilvoorde zomaar adressen uitdeelt van dove mensen (in Antwerpen? in Vlaanderen?) zodat er dove zieltjes gered kunnen worden. Dat ze aan elke deur gaan aanbellen ok, dan heb je gewoon pech, maar ze weten exact waar er dove mensen wonen en bellen daar aan. Het is slim dat ze VGT gebruiken. Ik heb nog al getuigen van Jehova aan de deur gehad maar die konden geen VGT en dan kan je gewoon zeggen “sorry ik versta je niet” en de deur vriendelijk dichtdoen. Vaak proberen ze dan toch nog een keer maar uiteindelijk geven ze het op. Maar bij deze mensen die VGT kennen… Eenmaal je in VGT bevestigt dat je doof bent kan je niet meer terug. Of je kan de deur in hun gezicht dichtdoen, maar dat is zo hard. Misschien moet ik gewoon mijn lichtbel weer wegdoen. Peace.

Ik kon er achteraf wel mee lachen maar blijf me toch afvragen vanwaar ze het in godsnaam halen? Had in Helsinki wel duidelijk gemaakt dat ik doof ben. Maar transport voorzien om mij naar de aankomsthal te brengen?

Ik vertelde het aan een collega en die antwoordde droogweg “oh, is bij mij al twee keer gebeurd”.

Wel, ik zal het onthouden voor als ik eens vertraging heb en geen zin heb om te lopen (lacht)