Nieuw bestuur VGTC
Sinds een week heeft het Vlaams GebarentaalCentrum (VGTC) een nieuwe Raad van Bestuur. Voor buitenstaanders: het VGTC is het “expertisecentrum Vlaamse Gebarentaal” dat opgericht werd in 1997 door vertegenwoordigers van de Dovengemeenschap en taalkundigen, en in 2006 (na de erkenning van VGT) door de Vlaamse overheid erkend werd als “kennis- en coördinatiecentrum voor de Vlaams Gebarentaal”.
In tijden waarin het heel moeilijk is om voor Dove organisaties geëngageerde mensen te vinden, zijn er nu plots acht nieuwe bestuursleden, en twee nieuwe leden voor de Algemene Vergadering (AV). En ze zijn allemaal doof.
Hoewel dat laatste niet te veel uitvergroot moet worden, wil het toch wel wat zeggen: de oude Raad van Bestuur bestond jarenlang bijna volledig uit horende mensen, en ook de overgrote meerderheid van de AV was horend. Nochtans zijn dove mensen binnen het bestuur van het VGTC heel erg nodig omdat het VGTC zich voornamelijk bezig houdt met aspecten van taalplanning VGT (d.m.v. onderzoek, ontwikkeling leermiddelen, informatieverspreiding, …). Dove gebarentaligen hebben daarin een sleutelrol.
Het VGTC stond al langer open voor meer dove mensen binnen het bestuur van de organisatie, het was al jaren één van de aandachtspunten. Toch kwam het er nooit echt van. Misschien was de tijd er niet rijp voor. Dat is het nu wel. Het lijkt erop dat de erkenning van VGT en de studievoormiddag vorig jaar over taalplanning toch wel wat heeft losgemaakt, onder meer het besef bij dove mensen zelf dat de ontwikkeling van VGT een verantwoordelijkheid is van de hele gebarentaalgemeenschap en van dove gebarentaligen in het bijzonder. Het is goed om zoiets niet alleen te lezen in teksten over taalplanning, maar het nu ook in de praktijk te zien gebeuren. Het helpt uiteraard ook dat er nu een kritische massa is van dove mensen die ofwel zelf een taalkundige opleiding gevolgd hebben, of op een andere manier veel expertise/ervaring opgedaan hebben op vlak van VGT, of gewoon interesse hebben en geëngageerd zijn om een deel mee de verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling van VGT op zich te nemen. Gezien die evolutie is het niet meer dan normaal dat een organisatie als het VGTC “Deaf-led” wordt.
Dat wil niet zeggen dat horende mensen voor het VGTC geen belangrijk werk kunnen of mogen doen, of dat er geen horende mensen in het bestuur van het VGTC zouden kunnen of mogen zetelen. Helemaal niet. Uiteraard is ook al het werk dat het oude bestuur jarenlang gedaan heeft cruciaal, en ze verdienen daarvoor het grootste respect. Zonder hen was het VGTC er niet (meer), en zij hebben de organisatie door vele jaren en de moeilijke eerste beleidsperiode gesleurd. Sommigen van hen blijven ook nog in de AV zetelen of blijven op andere manieren actief, en dat is zeker positief. Want ook nu moet het VGTC een zo ruim mogelijke expertise blijven aanspreken, en op een brede manier samenwerken met andere personen/organisaties.
Het VGTC begint nu aan haar tweede beleidsperiode die loopt van 2012 tot 2015. Het eerste jaar wordt er alvast één vol uitdagingen: het VGTC moet op korte termijn op zoek naar een nieuwe locatie in Antwerpen, en we krijgen van minister Schauvliege minder subsidies dan oorspronkelijk gevraagd (maar toch meer dan de vorige beleidsperiode) dus we moeten één en ander bijstellen, en hopelijk op een andere manier aan bijkomende middelen zien te geraken.
Wordt vervolgd!