Pigs can fly

Gewérkt hebben we aan die film. Bloed, zweet en tranen, en dat mag u bijna letterlijk nemen. Het idee was om een opleiding te organiseren voor dove vertalers en presentatoren. Omdat ik -vooral geïnspireerd door Engeland en Scandinavië- zag dat we hier veel meer en beter konden dan wat we deden. Het werd een opleiding die resulteerde in deze film.

De film is opgenomen op één weekend tijd, wat op zich een prestatie van jewelste is. Zeker gezien het een opleiding was, en iedereen als oefening élke take moest doen (later hebben Sven en ik dan beslist wie er uiteindelijk in welk deel zou terecht komen). Als producer moest ik ervoor zorgen dat alles binnen de tijd opgenomen was. Dat betekent mensen opjagen, opjagen, en nog eens opjagen. Tot ik bijna genoeg kreeg van mezelf. Ik jaag niet graag mensen op. Clive Mason was als regisseur bijzonder professioneel en zei ons steeds “time is money”: als de film zondagavond niet af is, hebben we een probleem. In de laatste uren moest ik streng zijn: doorwerken, doorwerken, en mensen maar één take gunnen. Dat was even slikken. Maar iedereen bleef goedgezind en gemotiveerd. We waren een goed team.

De ontlading was dan ook heel groot toen zondagavond alles toch opgenomen bleek te zijn. Even was er paniek omdat we dachten dat een bepaald deel niet scherp opgenomen was, maar dat bleek nadien vals alarm te zijn. Gelukkig.

Daarna was het twee maanden spannend wachten terwijl ik met Sven (de zaakvoerder van SignFuse) lange uren (en Sven alleen nog véél langer) voor zijn gigantische Apple-pc zat om de hele boel in elkaar te steken. Het was een fijne samenwerking, waar ik ook veel van geleerd heb.

Vandaag, met de vierde verjaardag van de erkenning van VGT, werd deze film verspreid. We mogen er trots op zijn. Eén dove persoon kwam mij vandaag bijna in tranen vertellen dat hij zo genoten had van de film, dat hij er kippenvel van kreeg. Ook de andere reacties waren heel positief, en op facebook is de film een hit.

De film is niet alleen leuk om naar te kijken, hij is ook politiek belangrijk. Eén dove persoon kwam mij vandaag vragen wat Serge Vlerick daar deed naast die man van het ministerie van Cultuur, die iets vertelde in gesproken Nederlands. “Serge tolkt”, antwoordde ik. “Maar hoe kan dat dan??”, was de reactie, “hoe kan die nu horen wat er gezegd wordt?” Niet horen, maar zien. Via de autocue.
Een andere, jongere dove persoon had onmiddellijk begrepen wat de bedoeling was, maar zei dat hij zo genoot van die dove tolk. Dat het zo natuurlijk voelde, zo gewoon, zo makkelijk om te begrijpen.
Dove mensen kunnen dus tolkwerk doen in de media (ook op televisie), via een autocue en als het live is via het spiegeltolken van een horende tolk (die buiten beeld blijft). Die mentaliteitsverandering is vandaag, met de verspreiding van de film, in gang gezet. En dat is iets wat Fevlado met de film ook wou bereiken: dove tolken in de media, en samenwerking tussen dove en horende tolken.

Mijn grote dank aan iedereen die meegewerkt heeft om deze film te realiseren en … VGT leeft!!

Film te bekijken op www.fevlado.be en weldra ook op YouTube.

This entry was posted on Monday, April 26th, 2010 at 11:10 pm and is filed under media, Vlaamse Gebarentaal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.