Queue-jumping.
Eén van de eerste dingen die ik leerde hier in Engeland: stap nooit, maar dan ook nooit, op de bus zonder netjes in de rij aan te schuiven om op te stappen. De allereerste keer had ik het niet door, waarom al die mensen daar op de stoep in de rij stonden, dus ik wrong mezelf maar naar voren en stapte als één van de eersten op. Wellicht is er gevloekt naar me (dat hoor ik niet), maar de gezichten van mijn mede-passagiers spraken boekdelen. Enkelen keken me geniepig en vijandig toe. Not done.
Ondertussen lees ik “Watching the English”, een heerlijk boek van Kate Fox over “The hidden rules of English behaviour”. Zij heeft het ook over deze nationale sport: “queuing”, en wat er gebeurt in het geval van “queue-jumping” (voorsteken).
“The bar counter is the only place in England in which anything is sold without the formation of a queue. Many commentators have observed that queuing is almost a national pastime for the English, who automatically arrange themselves into orderly lines at bus stops, shop counters, ice-cream vans, entrances, exits, lifts — and, according to some of the baffled tourists I interviewed, sometimes in the middle of nowhere for no apparent reason. According to George Mikes: ‘an Englishman, even if he is alone, forms an orderly queue of one.’”
Voorsteken is makkelijker gezegd dan gedaan: “… the English do notice when someone is considering jumping a queue. They start glancing at you sideways, through narrowed, suspicious eyes. Then they shuffle a bit closer to the person in front of them, just in case you might try to insert yourself in the gap. They adopt a more belligerent, territorial posture — putting a hand on a hip, ‘squaring up’ to the potential threat, or ostentatiously turning a shoulder away from you. The body language is quite subtle —perhaps not even visible to a foreigner unaccustomed to our ways— but to an English would-be queue-jumper the non-verbal message is clear: it says ‘We know what you’re thinking, you cheating little friend, but don’t imagine you’re going to get away with it because we’re onto you’.”
Maar eens je de kans ziet om voor te steken, zie je de wachtenden in de rij een andere gouden regel in Engeland in de praktijk brengen: ‘never make a fuss’: [...] frowns, glares, raised eyebrows and contemptuous looks —accompanied by heavy sighs, pointed coughs, scornful snorts, tutting and muttering (‘Well, really!’ ‘Bloody hell!’ ‘Huh, typical’ ‘What the…’) —are usually the worst that you will be subjected to if you jump a queue. The queuers are hoping to shame you into retreating to the back of the queue, without actually having to break the denial rule and ’cause a scene’, or ‘make a fuss’ or ‘draw attention to themselves’ by addressing you directly.”
U weze gewaarschuwd.
March 2nd, 2006 at 7:31 pm
eerlijk gezegd, ik herken me wel wat in het gedrag van de ‘English’
March 9th, 2006 at 3:52 pm
oh heerlijk, nog iemand die de Britten aan den lijve ondervindt! Geweldig hè, die queue rage? Vorig jaar hadden we het er in Research Methods over ivm cultuurverschillen die je in je onderzoek tegen kan komen. Donna vertelde ook heel grappig dat als er geen rij is, dat ze van slag raakt. Dat boek ga ik ook eens zoeken, lijkt me heerlijk lezen! Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op de Brits, maar ik moet er soms ook zo om lachen. Bijvoorbeeld zwervers die vragen of je nog iets voor ze hebt. Ik kwam erachter dat ik beter kon zeggen ‘no sorry’, dan dat ik niets zei. Dan wensten ze me nog een prettige dag ook! Geweldig toch! In Nederland schelden ze je dan de huid stijf!